It’s been said...

“Neurotics build castles in the sky
and psychotics live in them.”

Alcatraz

Η εκδρομή στο Αλκατράζ ήταν ένα από τα καλύτερα πράγματα που έκανα στις διακοπές μου... Πάρε μερικές φωτογραφίες, να σου βρίσκονται! :)

Ερείπια από την αίθουσα συγκεντρώσεων των φυλάκων. Κάηκε από άγνωστα αίτια, όταν ακόμα το νησί χρησιμοποιούταν ως φυλακή.

Μια από τις κεντρικές πτέρυγες. Είχαν κλειδώσει αρκετές, αλλά σε αυτή μπορούσαμε να γυρίσουμε όοοοοοοοσο θέλαμε.

Τα κάγκελα ήταν ροζ, αλλά οι τοίχοι πράσινοι. Η τύχη, από την άλλη, κάπου μακριά.



Στη μία επιτυχημένη απόδραση, έσκαψαν με κουτάλια αυτόν τον τοίχο. Δεν τους βρήκαν ποτέ.

Οι περισσότεροι που κατάφεραν να βγουν, πάγωσαν όταν μπήκαν στη θάλασσα από τα ρεύματα. Όσοι συνέχισαν να κολυμπούν, αποπροσανατολίστηκαν γρήγορα από την ομίχλη. Δύο απ' όσους απέδρασαν δεν βρέθηκαν ποτέ.

Από τα περισσότερα κελιά, οι κρατούμενοι μπορούσαν να δουν την πόλη και τα φώτα της. Την Πρωτοχρονιά έκαναν όσο θόρυβο μπορούσαν χτυπώντας τα κάγκελα για να γιορτάσουν τον νέο χρόνο. Αν ήταν τυχεροί, ο αέρας έφερνε τους ήχους από τα πάρτυ της πόλης και τα γέλια των κοριτσιών.

Το νοσοκομείο των φυλακών...


Μια αίθουσα νοσηλείας:

Σύγχρονα, για την εποχή, όργανα που σε κάνουν να ανατριχιάζεις, ακόμα και σήμερα.


Η θέα που είχαν τα σπίτια των εργαζόμενων ήταν η πόλη και η golden gate bridge.



Η δεξαμενή νερού που φαίνεται από την πόλη, λίγο πριν βραδιάσει.

Αϋπνίες

Δεν είμαι σίγουρη πόσες μέρες δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Θέλω να πιστεύω ότι σήμερα είναι η δεύτερη, μα νιώθω ότι όλη την τελευταία βδομάδα προτιμούσα άλλα πράγματα από το να κοιμάμαι. Στην πράξη, έμενα ξαπλωμένη μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Σήμερα, απλά βαρέθηκα.

Αύριο θα βρέξει. Αχ, πόσο λατρεύω να μιλώ για τον καιρό. Στη δουλειά μου, μοιάζει φορές – φορές να είναι το μόνο μου θέμα. Αυτό μαζί με το τι κάνει η διευύντριά μου πίσω από την πλάτη μου. Και τα δύο με απασχολούν το ίδιο, θα έπρεπε ίσως να με νοιάζουν, αλλά από ένα σημείο και μετά δεν μπορώ να ασχολούμαι με κανένα τους. Το μόνο που τα κρατάει σαν θέματα στη ζωή μου είναι ότι πρέπει να έχω να πω κάτι με ανθρώπους που σε ελάχιστα διαφορετικές συνθήκες δεν θα είχα συναντήσει ποτέ.

Ήθελα να πιστεύω ότι όλοι όσοι συναντάμε μάς αφήνουν ένα κομμάτι τους που μας κάνει πιο πλούσιους. Εδώ, γρήγορα και με ιδιαίτερη επιείκεια, άρχισα να το αντικαθιστώ με την υποψία ότι υπάρχουν άχρηστοι ανθρώπινοι κλώνοι ενός κακού και κενού πρωτοτύπου που με περιτρυγυρίζουν. Το καλό είναι ότι με σωστές συμβουλές και λίγο χιούμορ, αρχίζω να προβλέπω τους ανθρώπους πιο σωστά απ’ τον καιρό.

Παίρνω μια βαθειά ανάσα και προσπαθώ να μαντέψω την ώρα. Πέφτω έξω, όπως πάντα.

Είναι περίπου μία το πρωί. Θα περιμένω λίγο ακόμα. Όταν εδώ είναι τρεις το ξημέρωμα, στην Ελλάδα είναι δέκα και μπορώ να πάρω τις φίλες μου τηλέφωνο. Θα ανησυχήσουν, αλλά αν περάσω τις γραμματείς τους, αν δηλαδή δεν μιλάνε στις άλλες γραμμές κι αν δεν είναι σε συσκέψεις, ίσως μπορέσω να τους πω πόσο μού λείπουν και πόσο διαφορετική είναι η ζωή μακριά τους. Θα μου θυμίσουν ότι αρχίζω να γίνομαι ό,τι κορόιδευα και ότι θα με ήθελαν κάπου στην Ευρώπη – κάπου με ωραία γλυκά και απευθείας πτήση μέχρι τρεις ώρες μακριά από την Αθήνα.

Πρέπει να αποφασίσω που θα ήθελα να μείνω μετά τη Νέα Υόρκη. Πιο μικρή προγραμμάτιζα ανά δεκαετία. Τώρα, το έχω κατεβάσει στα πέντε χρόνια. Θα είμαι εδώ για ενάμισο χρόνο ακόμα, αλλά με βοηθάει να έχω μια εικόνα για τα επόμενα τέσσερα. Μπορώ να διαλέξω όποιο μέρος θέλω στον κόσμο, αλλά οι απόψεις μου (και μόνο οι δικές μου, χωρίς να υπολογίζουμε κανέναν άλλο) μοιράζονται στον Παναμά, το Τόκυο και τη Νότια Αφρική. Ρώτα με αύριο και θα σου πω άλλες τρεις χώρες. Το μόνο που ξέρω είναι ότι σε τρία χρόνια θα έχω δώσει και θα έχω πάρει παραπάνω απ’ όσα θα περίμενα από ‘δώ. Τότε θα είναι καιρός για άλλα. Αυτό το βράδυ δυσκολεύομαι ν’ αναπνέω.

Έχω τρεις μήνες να γράψω κάτι που να μπορώ να μοιραστώ. Έχω τρία χρόνια να γράψω κάτι που να μου αρέσει πολύ. Τις τρεις τελευταίες βδομάδες που κάνω μαθήματα συγγραφής, το γράψιμο αρχίζει να απομακρύνεται από ‘μένα. Περνάω όλη την ώρα να κάνω έξυπνα σχόλια για τις ιστορίες των άλλων. Όσο δεν περιμένουν τις δικές μου, δεν ανησυχώ. Χάνω το ενδιαφέρον μου, όμως, και αυτό είναι κάτι που δεν περίμενα. Ίσως να είναι τώρα καιρός για κάτι άλλο.

Santa Monica pier